هو اللٌطیف...

 

زیر باران دوشنبه بعد از ظهر                           اتفاقی مقابلم رخ داد

      وسط کوچه ناگهان دیدم                                زن همسایه بر زمین افتاد

 

       سیب ها روی خاک غلطیدند                           چادرش در میان گرد و غبار

         قبلا این صحنه را...نمی دانم                             در من انگار می شود تکرار

 

       آه سردی کشید، حس کردم                              کوچه آتش گرفت از این آه

      و سراسیمه گریه در گریه                                  پسر کوچکش رسید از راه

 

        گفت: آرام باش! چیزی نیست                            به گمانم فقط کمی کمرم...

      دست من را بگیر، گریه نکن                                مرد گریه نمی کند پسرم

 

          چادرش را تکاند، با سختی                                 یا علی گفت و از زمین پا شد

       پیش چشمان بی تفاوت ما                               ناله هایش فقط تماشا شد

 

                صبح فردا به مادرم گفتم                               گوش کن! این صدای روضه ی کیست؟

          طرف کوچه رفتم و دیدم                                در و دیوار خانه ای مشکی است

 

    با خودم فکر می کنم حالا                               کوچه ی ما چقدر تاریک است

     گریه، مادر، دوشنبه، در، کوچه                          راستی! فاطمیه نزدیک است...

 

سید حمیدرضا برقعی